The Cloud Collective deelt één naam en één oeuvre maar bestaat uit 11 individuen met ieder een eigen specialisme. Op die manier zijn we flexibel en kunnen we ons snel aanpassen aan de eisen van de maatschappij. Het stelt ons ook in staat om steeds het ideale team samen te stellen voor de uiteenlopende opgaven die we doen.

Hoe geef je juridisch vorm aan zo'n collectief? Hoe zorg je ervoor dat verschillende meningen elkaar versterken in plaats van vertragen? Hoe behoud je de flexibiliteit, robuustheid en veelzijdigheid van verschillende interesses en competenties zonder onherkenbaar te worden? Hoe organiseer je een collectief met leden die wonen en werken vanuit verschillende steden in heel Europa? Leidt een horizontale organisatie echt tot meer creativiteit, of vooral tot besluiteloosheid? Hoe kun je als architect opereren in een werkveld dat zwaar kreunt onder de last van de crisis? Hoe kun je professionaliseren en blijven experimenteren? Hoe kun je tegelijkertijd profit, en non-profit projecten doen? En hoe zit dat dan met aansprakelijkheid, en wat is er fiscaal verstandig?

Met deze vragen onder de arm is The Cloud Collective het afgelopen jaar een zoektocht begonnen. Die tocht leidde niet via de kortste route naar het eindpunt. We zijn gestart met een serie gesprekken met ontwerpers/ondernemers met een visie op de relatie tussen organisatievorm en inhoud. Zo spraken we met Frits van Dongen (Maatschap De Architecten Cie), Mariëlle Janmaat (Droog Design van stichting tot bv), Herman Verkerk (Eventarchitectuur), Niek Karsmakers (startup organisatie, Aim for the Moon). Zij sterkten ons in de gedachte dat de keuze die je maakt voor de organisatievorm bepalend is voor het werk dat je maakt. Nadere gesprekken met collega-architecten, juristen, fiscalisten en organisatieadviseurs en een voortdurend proces van schaven aan de statuten en het huisreglement bracht ons uiteindelijk tot de perfect op ons afgestemde organisatievorm: The Cloud Collective Coöperatie U.A.

De coöperatieve organisatie zorgt ervoor dat wij - de leden - kunnen werken op basis van de principes die we zelf belangrijk vinden. The Cloud Collective staat voor diversiteit, voor flexibiliteit, voor zelf bouwen, initiëren en organiseren, voor lichtvoetigheid en plezier, voor open source, openbaar en open voor verandering, voor empirie, experiment en bescheidenheid en voor een balans tussen structuur en vrijheid, regie en improvisatie. Vanaf vandaag werken de leden van The Cloud Collective - bouwers, bouwkundigen en stedenbouwkundigen, architecten, landschapsarchitecten en een IT-architect, grafisch vormgevers en vormgevers van de openbare ruimte – samen onder één rechtspersoon.

Stad en land zijn van ons allemaal maar vaak ontbreekt het ons aan informatie om zelf initiatief te nemen. Met Open Source City heeft The Cloud Collective een platform ontwikkeld waarmee iedereen inzicht krijg in zijn of haar omgeving. Gratis, snel en eenvoudig. Kennis die eerder was voorbehouden aan experts kan nu door iedereen gebruikt worden: lagere overheden, kennisinstituten, stedenbouwkundigen, architecten en burgers krijgen daardoor weer macht over de ruimtelijke inrichting van Nederland.

Met Open Source City richten we ons thema's waar een gedeeld belang (zoals energiekostenbesparing) een gemeenschappelijk belang (zoals duurzaamheid) kan worden. Bijvoorbeeld waar bevolkingskrimp zorgt dat scholen moeten verdwijnen, waar de woningsprijs stijgt maar kantoren leegstaan, of waar woningen geschikt zijn voor duurzame energieopwekking. Zo werken we aan een nieuwe stedenbouw die draait om het activeren van de kracht van de commons en de community.

Wij nodigen iedereen uit voor de presentatie en lancering van OSCity.nl:
Presentaties Studio for Unsolicited Architecture
Donderdag 21 maart 2013
20.00 - 22.00 uur
Het Nieuwe Instituut
Museumpark 23, Rotterdam
Aanmelden: http://inschrijven-2.nai.nl/nl/

Na een kennismaking met de verschillende bureaus zal een gesprek plaatsvinden met Martin Aarts (Hoofd Stedenbouw Gemeente Rotterdam) over duurzame verdichtingsstrategieën voor Rotterdam en Den Haag aan de hand van de publicatie ‘Rotterdammers maken stad', dat de gemeente presenteerde tijdens IABR 2012.

Datum: maandag 18 februari 2012
Locatie: de Dépendance, Schiekade 201
Tijd: 20.00 uur, inloop vanaf 19.30 uur

www.airfoundation.nl

Within a trade mission for the creative industries, this two-day workshop offered eight Dutch offices an opportunity to meet Turkish partner offices and potential clients. Here, we also had a change to talk about similarities differences between the works and methods of Dutch and Turkish architects. More information on the workshop can be found here: http://k2studioistanbul.wordpress.com.

We have teamed up with Dome, SO? and wUrck to discuss the Küçükçekmece area. Without ever visiting the site, what can we say about this location? How would Turkish architects approach an analysis of this site, and is that any different from our methods? The resulting presentation:

FERTILIZING KÜÇÜKÇEKMECE
planning before planning


Istanbul is exemplary for the linear city: topography and coastal extension define an urban fringe of 100 kilometres long with an average width of around 12 kilometres, bridging Europe and Asia. In structural terms there is a tendency, or at least an opportunity, to support the occupational pattern with a functional network of car mobility and public transportation. Those qualifications provide perfect conditions for a polycentric metropolis. A prophecy actually being fulfilled by the rapid growth of several comprehensive central districts like Kartal and Maslak.

The further away from the central density along the Marmaran Coast the more sense it makes to develop new centralities. The Küçükçekmece location, neighbouring the Atatürk International Airport, might serve just right to incubate a new and distinctive urban pole.


The Küçükçekmece location is currently connected with the historic center by a low frequency suburban train line.

North of the Halkali station the tracks extend towards Greece. The alternative east-west connection by public transportation is the metro line which will connect Taksim Square and the Atatürk International Airport.


Integrating those two public transportation systems would highly increase their frequencies and thus the range for inhabitants of Küçükçekmece. And reverse: Küçükçekmece could become a peripherical centre with great accessibility, it could become a destination in itself. The ‘low line' follows the coast line to the historic centre. The ‘high line' connects to Taksim. Both of them could potentially have cross platform interchange with the new line that will connect the European and Asian sides.


Mobility should not be seen as problem, but as a great achievement of our times. It provides individual freedom of movement, freedom of choice. Desired shifts in modal split should be reached by offering competitive alternatives and multimodal interchange, not by discouraging displacements themselves. Driving the city by car has become such an inevitable part of our daily life that we should at least try to enjoy it as an event in itself. Therefore we propose to extend the old coastal road into Küçükçekmece, and thus granting comparable spatial qualities to the location.



In combination with the actual coast line, the boulevard generates a special zone for coastal vegetation, leisure, sports, housing and urban facilities. It could be a characteristic proto-section for Istanbul's functional, spatial and programmatic relation with the Sea of Marmara and the lakes.


The Küçükçekmece area could be a strategic location for improving the water management system of Istanbul. Water running down from the hills can be slowed down by introducing water retention zones along the creeks. In those areas water can be superficially buffered or, where soil conditions permit, be infiltrated. By broadening the creeks and adding typical vegetation the authentic characteristic of hills and valleys will be emphasized, sharpened and strengthened. It exposes the natural condition of the topographical and urban landscape. Water retention could also be used for purification of water and thus improve its quality before it runs into the Küçükçekmece Lake. The main silt-delta in the north of the lake, with an estimated area of about 80 hectares, is more than big enough for introducing reed fields. The water running down will be guided through those fields and in this way be purified.


At the Halkali station a huge trainyard is used for transhipment of goods from trucks to cargo trains. Coming from Trans Europe Motorway, trucks have to run all across the Küçükçekmece area, which is at least conflictive with the intended urbanisation. We therefore propose to relocate this function to a zone with direct possibilities of multimodality, a new and efficient Truck-Train-Transfer. In the area itself, around 30 hectares will be freed up to become an integrated part of the city.


Odds are in favor to Istanbul to win the bid for the 2020 Olympics. Bordering Küçükçekmece, the Olympic facilities could place on higher level the ambitions for the development of the city. We propose direct physical relations between the Olympic zone and the location by making use of the natural layout of the topography. Road and rail infrastructure could be crossed by introducing a ‘landbridge' in between the two hills.


The sketch shows a possible future for Küçükçekmece, resulting from the preceding fertilization process. The creeks create urbanized embankments of high quality housing in a landscaped green and blue setting. Hilltops are taken by ‘urban castles', specific high density neighborhoods with a strong sense of place and community. They are directly connected with the public transportation system with public escalators. The slopes of the hills are transformed into an ‘urban sawa' with terraced housing. The main creeks culminate in a controlled deltapark before flowing into the lake. Because of the historical liason between delta and urban settlement (e.g. Alexandria, Venice, Amsterdam or New York) we introduce a ‘vertical village', attached to eastern embankments of the deltapark. On the southside it defines an urban waterfront to the lake, creating metropolitan beach life and leisure.





Urbanism is about creating conditions. Optimal conditions for further development. Patterns of occupation follow those conditions generated by subsoil, natural habitat and functional networks. By means of rediscovering, cultivating and slightly manipulating fundamental structural elements, we tensioned the urban landscape and created a sustainable framework for plug-in urban design. The framework reveals the specific qualities of the location on which urban fillings can parasitize. It creates a perspective for urban splendor, it is the plan before the plan.

Ik ben begonnen met kruidenrijke grassen die het bodemleven op gang brengen en stikstof binden voor de planten van de toekomst. Voor het beeld plantte ik wat snelle groeiers: populieren. In de loop der tijd heb ik steeds meer plaats ingeruimd voor langzame groeiers en zeldzamere planten. Op het moment dat die voldoende gegroeid waren, en om te voorkomen dat de tuin in een wildernis veranderde, ben ik begonnen selectief te snoeien.

Ik wist vanaf het begin al wel direct waar het open, en waar het gesloten moest worden. Ik heb nooit geprobeerd een vastomlijnd beeld te scheppen. Het is de dynamiek van de tuin die me boeit. Ik vond het wél belangrijk een tuin te maken die paste bij het huis waar het bij hoorde, en het landschap eromheen. Soms groeit een boompje vanzelf. Af en toe haal ik er eentje. Op een andere plek ben ik begonnen met een moestuin. Dat is nu een gazon. Op een gegeven moment werd ik verzocht een stukje land te verkopen voor nieuwbouw. Dat vond ik toen niet leuk, maar achteraf niet zo erg. Ik kon het geld wel gebruiken. Ik heb nu een nieuwe haag geplant en het totaalbeeld van mijn tuin lijkt niet verstoord.

Na verloop van tijd is er zo een tuin van waarde ontstaan. Ik ontvang er nu met trots mijn gasten.”

De economische omstandigheden hebben de kritiek ingehaald. De tegenreactie vertoont echter ook steeds karikaturalere trekken. Bottom-up ontwikkeling wordt heel precies uitgetekend door goedwillende ontwerpers –sterke staaltjes contradictio in terminis - elk oud industriegebied gebombardeerd tot creatieve hotspot. De transformatie van ongebruikte gebieden vergt meer dan een intocht van kunstenaars. Zonder visie geen ontwikkeling, zonder plan alleen maar willekeur.

Een evidente redenering voor elke landschapsarchitect. Een landschap bestaat niet alleen uit geografische en ecologische feiten, het artificiële speelt net zo'n belangrijke rol. Een plant in verkeerde grond groeit niet, een braakliggend terrein is nog geen tuin, een polder zonder gemalen heet een meer. Maar een park dat er in elk seizoen hetzelfde uitziet is ook een illusie, net zoals de onderhoudsvrije tuin, zelfs in natuurgebieden wordt gesnoeid. Verandering als raison d'etre, maar dan wel als onderdeel van een plan.

Architectuur draait steeds minder om de productie van het nieuwe, en steeds meer om transformatie van wat er al is. En dat vergt een nieuwe houding. Zoals de landschapsarchitect de natuur als uitgangspunt neemt om diezelfde natuur te vormen en vervormen zo zou de architect/stedenbouwer de stad inclusief zijn infrastructuur, gebouwen, programma en bewoners als bron van verandering kunnen zien. De stad als culturele natuur.

The jury was particularly impressed by our metaphor of the architect as a gardener: Instead of generating grand schemes and fancy renderings of improbable futures, architects will have to find new means and methods to remain relevant in current urban transformation processes. Our winning proposal considers the city, this site and its buildings as a cultural landscape with a history of organic growth. In this landscape we can simply use the tools available to a gardener.

First, we consolidate existing qualities, perform some quick fixes and invite pioneers (both inhabitants and vegetation) into the area. Then, it's a matter of continuous maintenance: A selective management tool and several fertile principles combine into a transformation that is flexible both spatial and temporal.

'Gardening in a cultural landscape' is a strategic framework that offers the possibility to grow and cultivate this site over the years. Responding to existing qualities, arising potential, past experiences and a long term perspective this will require constant pruning and clipping. The architect-gardener has a vision and the on-site experience to incrementally increase Polaroid Performance Factory's value.







More information on the competition, our proposal and the jury report are available at www.archiprix.nl.

The competition proposals are on display at the SART exhibition hall (Polaroid Terrein, Hoge Bothofstraat 45, Enschede) until December 8th.

#1 - Voluntary Death (in Dutch) - "The Designer is dead, long live the design"
#2 - Radical Locality - "D.I.Y. to the max"
#3 - Transcending the Individual (in Dutch) - "On joining forces"
#4 - Manipulation of systems (in Dutch) - "Designers will be designing products with users through systems that they make"

For images of the installation, please visit the project page

We'll soon start offering DIY construction kits for sale while at the same time expanding our open source community activities that include building manuals.

De wereld telt op dit moment evenveel stedelingen als bewoners van het platteland. De aantrekkingskracht van steden is groot, maar ook het Nederlandse platteland verandert snel. Meer dan vroeger wordt daar gewoond en gewerkt. Het dient als overloopgebied voor de stad en ontwikkelt zich vanuit een eigen logica, bijvoorbeeld als boeren zich op recreatie en wellness gaan richten. Blijft er zo wel ruimte over voor onze voedselvoorziening? Zal de productie van ons voedsel steeds intensiever gebeuren of vinden we hier juist ruimte voor in de stad?

Stad en land zijn geen gescheiden systemen, maar nauw met elkaar verbonden. The Cloud Collective onderzoekt deze vervlechting spelenderwijs. Een landschap van touw nodigt uit tot een strategisch spel met serieuze ondertoon. De teams spelen een ruimtelijke variant van landjepik tegen elkaar met vijf kilometer touw. In een wekenlang spel groeit een netwerk dat steeds dichter wordt, met nieuwe vormen die niet meer stedelijk of landelijk zijn, maar hybride.

Meespelen?
Dat kan, ook buiten de openingstijden, voor iedereen vanaf 6 jaar. Bel +316 2950 2585 of mail gerjan@thecloudcollective.org.

Opening
vrijdag 22 juni
20.00 uur

Open
zaterdag 23 juni + zondag 24 juni
zaterdag 30 juni + zondag 1 juli
13.00 - 17.00 uur

De Fabriek
Baarsstraat 38
5615 RG Eindhoven
+31 (0)40 255 1530
www.defabriekeindhoven.nl